“Kaninbyen” er ei bok som handlar om Jonny Roxmann som bur i Stavanger på 2000- talet. Hovudpersonen, Jonny Roxmann, er ein tidligare politibetjent som fekk sparken. Boka har hovudfokus på korleis Jonny ser på innbyggjarane i Stavanger, og meiner dei er egoistiske og lever bak ein fasade. Jonny meiner dei er primitive og oppfører seg som dyr. Det er ein av grunnane til namnet Kaninbyen.
Gjennom boka får vi sjå korleis Jonny hatar Stavanger. Han kan ikkje fordra innbyggjarane i olje-staden og han kan ikkje gjer anna enn å kritisere. Sjølv om Jonny er ein tidlegare politimann, stoppar ikkje det han i å stele, lyge, drive med svingel og leve utan moral. Jonny er sjalu og meiner alle berre bryr seg om pengar og fasadar. Han meinar dei er griske, egoistiske og dumme.
Det blir brukt mykje banning i boka. Det blir brukt så mykje banning at det er irriterande og forstyrrande. Eg blei meir oppteken av ordet faen enn kva som eigentleg står i setningane. Sjølv om banninga er forstyrrande skaper det eit godt bilete av den rå og skamlause mannen Jonny er.
At handlinga er i Stavanger gir boka positive fordeler. Det er mykje lettare for meg å setje meg inn i miljøet når eg kjennar plassen. Synsvinkelen i boka gjer at mykje som blir presentert er mørkt og fælt, og svært ulik korleis eg kjennar byen. Dette gjer at eg føler at Stavanger blir satt i eit dårleg lys. Stavanger blir presentert som ein uhyggeleg plass fylt med horer og kriminalitet.
Bodskap som kjem fram i boka er at menneska som tenar meir pengar enn andre er overflatiske og egoistiske. Jonny gjer oss berre oppmerksame på korleis pengar faktisk styrar et samfunn og menneska som bur der.
På grunn av den negative energien som boka gir meg likar eg ikkje boka. Eg blei berre irritert over korleis Jonny ser på Stavanger. Det at handlinga er i Stavanger gjer det kjekt å lesa boka fordi eg kjenner meg igjen. Eg trur dei som bur i Stavanger får størst utbytte av boka.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar